آسیب دیدگی ها

آسیب دیدگی زانو در اسکی

Rate this item
(0 votes)

     زانو و ساق پا همواره برای اسکی بازان آلپاین مشکل ساز هستند. در سال های آغاز این ورزش، شکستگی استخوان های ساق پا (درشت نی و نازک نی) بسیار متداول بودند، زیرا نیروهای پیچشی ایجاد شده در اثر زمین خوردن بدون کنترل از چوب اسکی به پا منتقل می شدند. پیشرفت در تولید فیکس ها در کاهش وقوع این گونه شکستگی ها بسیار موفق عمل کرده است، اما متاسفانه در حفاظت از زانو تاثیر چندانی نداشته است. این مفصل و ساختار رباط ها، مینیسک ها و استخوان های آن، اکنون حدود 30 تا 40 درصد از آسیب دیدگی های آلپاین را در بر می گیرد.

  زانو و ساق پا

میزان آسیب دیدگی زانو در اسکی آلپاین

     در اسکاتلند، آسیب دیدگی زانو به طور تقریبی هر 1218 روز اسکی اتفاق می افتد. تولید چوب اسکی های برش (با برش سطحی بزرگ)، که در مقایسه با چوب اسکی های سنتی، برای چرخش بهتر طراحی شده اند، باعث افزایش میزان آسیب دیدگی زانو شدند. این موضوع در برخی از تیم های مسابقات آلپاین که برای اولین بار در اوایل دهه 1990 شروع به استفاده از این چوب اسکی ها کردند، مشاهده شد. به نظر می رسد که خطر آسیب دیدگی با چوب اسکی های برش از بین رفته است و حداقل در پنج سال گذشته یا بیشتر آمار آسیب دیدگی ها نشان می دهد که چوب اسکی های برش در واقع در مقابل آسیب دیدگی از پا محافظت می کنند. فرضیه این است که اسکی بازان ماهر که اکنون به جای چوب اسکی های سنتی به چوب اسکی های برش و ویژگی های آن عادت کرده اند. اسکی بازان مبتدی فقط از چوب اسکی های برش استفاده کرده اند (تجربه استفاده از چوب اسکی های دیگر را ندارند) و بنابراین نیازی به تطبیق یافتن ندارند. علاوه بر این، اسکی بازانی که از چوب اسکی های برش استفاده می کنند (که به طور کلی کنترل آسان تری نسبت به چوب اسکی های قدیمی دارند) کمتر زمین می خورند و بنابراین احتمال آسیب دیدگی آن ها کم تر است.

     با این که بیشتر آسیب دیدگی های زانو به خوبی پیش بینی می شوند، اما برخی از آن ها می توانند منجر به اختلال عملکرد شده و حتی فرد را از اسکی باز دارند. تشخیص دقیق، همراه با رسیدگی و درمان، در کمک به اسکی باز آسیب دیده جهت بازیابی سریع و موفقیت آمیز وضعیت اولیه خود بسیار ضروری است.

ارزیابی آسیب دیدگی های زانو

     بیشتر آسیب دیدگی های زانو که برای اسکی بازان آلپاین اتفاق می افتد، آسیب به رباط های زانو به خصوص رباط جانبی داخلی است. همانند پیچ خوردگی سایر رباط ها، این آسیب دیدگی ها نیز بر اساس میزان صدمه و میزان سستی رباط درجه بندی می شوند. سستی به وسیله کشش رباط آزمایش می شود، اما بدیهی است که این کار را اغلب نمی توان در ابتدا انجام داد، زیرا ممکن است باعث اذیت شدن بیمار شود. زمانی که درد به اندازه کافی کاهش یافت (اغلب در حدود 5 تا 7 روز)، می توان مفصل را مجددا بررسی کرد.

درجه 1: بدون سستی در رباط در زمان کشش اگر رشته های رباط پاره شده باشند.

درجه 2: کمی سستی در برخی از رشته های رباط اما یک نقطه پایانی وجود دارد.

درجه 3: سستی کامل در رباط. همه رشته ها پاره شده اند.

موارد زیر نشان دهنده آسیب دیدگی جدی زانو هستند که باید سریعا تحت درمان قرار بگیرند:

• بدشکلی واضح زانو

• ناتوانی در تحمل وزن بر روی پای آسیب دیده در چهار قدم (دو مرتبه انتقال وزن)

• درجه بالای تورم در زانو چند ساعت بعد از آسیب دیدگی

• عدم توانایی در راست کردن زانو (زانوی قفل شده)

• درد شدید در زمان وارد کردن فشار به محل آسیب دیده

  آسیب دیدگی  زانو

     درجه تورم کم تر اغلب در بیشتر آسیب دیدگی های جزئی زانو اجتناب ناپذیر است و اغلب در 24 ساعت بعد از آسیب دیدگی اتفاق می افتد. ظاهر یک تورم چشم گیر در دو ساعت اول آسیب دیدگی نشان دهنده وجود هماتروز (خونریزی در مفصل زانو) است که تقریبا در 75 درصد موارد حاکی از آسیب دیدگی رباط صلیبی قدامی است. در مواردی که هماتروز اتفاق می افتد باید جهت معاینه و خونریزی احتمالی به جراح ارتوپد مراجعه شود. این کار باید تحت شرایط استریل صورت گیرد و نباید در خانه انجام شود.

     تشریح دقیق سانحه همراه با ارزیابی صادقانه سطح توانایی فرد، تشخیص را در بیشتر موارد امکان پذیر می کند. جهتی که ساق پا در زمان زمین خوردن در آن راستا حرکت می کند، تعیین می کند که چه ساختارهایی درگیر هستند و سرعت اسکی باز بر شدت آسیب دیدگی تاثیر می گذارد. به اسکی بازان مبتدی در ابتدا آموزش داده می شود که به وضعیت هشت کردن عادت کنند. این وضعیت بر روی رباط داخلی جانبی فشار وارد می کند و به منظور چرخش و حفظ ثبات به خصوص در وضعیتی که فاصله انتهای چوب اسکی ها بیشتر است (مطابق تصویر)، نیاز به قدرت عضله چهار سر دارد. زمانی که فاصله انتهای چوب اسکی ها از هم زیاد باشد، امکان ایجاد کنترل کامل عضلانی روی هر پا مشکل می شود و بنابراین کنترل یک یا هر دو چوب اسکی از بین می رود و اغلب چوب اسکی ساق پا را نسبت به ران به سمت بیرون می چرخاند. پزشکان به این حرکت والگوس (valgus) می گویند. بر عکس این حرکت زمانی است که ساق پا نسبت به ران به سمت داخل می چرخد که به آن واروس (varus) میگویند، اما این نوع آسیب دیدگی به اندازه والگوس اتفاق نمی افتد.

     با افزایش توانایی، اسکی بازان می توانند پاهای خود را به صورت موازی نگه دارند که این امر موجب بهبود چرخش و افزایش سرعت می شود. با اینکه این کار بسیار هیجان انگیز تر از هشت کردن است، اما سرعت زیاد می تواند منجر به آسیب دیدگی بیشتر در زمان حادثه شود، زیرا نیروهای وارد بر مفصل بیشتر است.

     حالت میانه، چرخش های متوالی هستند که نیمی از آن به صورت هشت و نیمی به صورت موازی انجام می گیرد. این حرکت مناسب اسکی بازان سطح متوسط است که به دنبال پیشرفت در حرکت موازی هستند. اگر در این سطح هستید، اسکی با سرعت بالا و فراتر از قابلیت هایتان برای شما خطرناک است.

     زمانی که چوب اسکی به پا دارید، یکی از مهم ترین کارهایی که باید انجام دهید چک کردن روزانه فیکس ها به منظور حاصل کردن اطمینان از تناسب آن ها با نیازهایتان است.

درمان عمومی همه بافت های نرم در آسیب دیدگی های زانو

توصیه های عمومی زیر برای آسیب دیدگی های زانو ارائه شده اند. در صورت امکان قبل از اقدام به انجام آن ها با فیزیوتراپ یا پزشک خود مشورت کنید.

• از عضو آسیب دیده  مراقبت کنید، آن را استراحت دهید، روی آن یخ قرار دهید و آن را جمع و باز کنید.

• برای 24 ساعت اول با استفاده از بانداژ پشمی – کری روی محل آسیب دیده را ببندید.

• پشتیبانی کمتر از محل آسیب دیده (مانند یک بانداژ ارتجاعی) می تواند منجر به آسیب دیدگی های جزئی بیشتر شود.

• ممکن است به عصا نیاز داشته باشید.

• استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مگر اینکه منعی داشته باشند (با دکتر داروساز مشورت کنید). این داروها باید حداقل به مدت 5 روز استفاده شوند (حتی در صورت بهتر شدن وضعیت زانو). مقدار مصرف ایبوپروفن برای بزرگسالان 400 میلی گرم سه بار در روز و بعد از وعده غذایی است. داروهای ضد التهاب بهتر است به صورت منظم به مدت 5 روز استفاده شوند.

• انجام تمرین بر روی عضلات چهار سر. عضلات چهار سر عضلات ران پا هستند و لازم است که بعد از هر آسیب دیدگی زانو، در وضعیت مناسب حفظ شوند. این عضلات در صورت عدم استفاده به سرعت قدرت خود را از دست می دهند و این امر برای مفصل زانو بسیار نامناسب است.

• بررسی و درمان فیزیوتراپی را به سرعت انجام دهید. این کار با هدف حفظ آمادگی عضلات چهار سر انجام می شود. بررسی ثبات رباط زمانی که درد کاهش می یابد، بایستی انجام شود و در صورت نیاز از سمت آسیب ندیده برای مقایسه استفاده شود.

آسیب دیدگی های خاص زانو

پیچ خوردگی رباط داخلی جانبی

    وقوع: این نوع آسیب دیدگی رایج ترین نوع آسیب دیدگی در اسکی آلپاین است که 20 تا 25 درصد آسیب دیدگی ها را شامل می شود. مبتدیان و اسکی بازان با توانایی کم تا متوسط بیشتر دچار این نوع آسیب دیدگی می شوند.

 پیچ خوردگی رباط داخلی جانبی

    علت: افرادی که دچار این آسیب می شوند اغلب در وضعیت هشت هستند و زانوها در وضعیت والگوس (ساق پا به سمت بیرون خم شده است) قرار دارند. این آسیب دیدگی حاصل از وارد شدن نیروی بیش از حد والگوس به مفصل زانو در اثر زمین خوردن، گیر کردن چوب اسکی ها به هم یا افزایش فاصله چوب اسکی هاست. در میان اسکی بازان ماهر تر، این آسیب اغلب به دلیل گیر کردن ناخواسته لبه که به طور غیر منتظره چوب اسکی (و در نتیجه پایین تنه که به آن متصل است) را به بیرون پرتاب می کند، اتفاق می افتد.

     معرفی/تشخیص: تشخیص این نوع آسیب دیدگی به وسیله تشریح نوع زمین خوردن صورت می گیرد. آزمایشات درد را در رباط داخلی جانبی را نشان می دهند. وجود هماتروز پارگی درجه 3 ، آسیب ACL و آسیب دیدگی ساختار استخوانی زانو را نشان می دهد.

     معاینه: در وضعیت حاد، درد اغلب مانع از معاینه دقیق ثبات رباط می شود. در صورت امکان، این کار باید با ایجاد فشار والگوس بر روی زانوهایی که با زاویه 30 خم شده اند و پاهایی که به سمت داخل چرخیده اند، انجام شود.

     رسیدگی: این کار اغلب لزومی ندارد، اما رادیوگرافی آسیب دیدگی های استخوانی را شناسایی می کند در حالی که MRI سایر آسیب های وارد شده به بافت نرم (مانند ACL یا مینیسک) را نمایان می کند.

     درمان: در پیچ خوردگی های درجه یک و دو باید محل آسیب دیده را به وسیله یک آتل بست تا درد و تورم کاهش یابد. پارگی نوع سوم ممکن است نیاز به جراجی یا استفاده از گچ داشته باشد.

     جلوگیری: آماده سازی عضلات چهار سر پیش از فصل، تعمیر و نگهداری درست فیکس ها و تنظیمات آزادسازی آن ها و اجرای خودآزمایی ها همگی می توانند به کاهش احتمال آسیب دیدگی رباط جانبی را کاهش می دهد. از هشت کردن های وسیع که ذاتا بی ثبات هستند، اجتناب کنید. به مبتدیان توصیه می شود که از زمین خوردن جلوگیری نکنند، زیرا ممکن است دچار آسیب دیدگی های شدیدتری بشوند.

پیچ خوردن رباط صلیبی جلویی

    وقوع: حدود 10 تا 15 درصد (در برخی مطالعات این آمار بیشتر است) از آسیب دیدگی های اسکی را شامل می شود. اغلب دیر تشخیص داده می شود. این نوع آسیب معمولا با آسیب دیدگی سایر بخش های زانو (مانند MCL یا مینیسک) همراه است.

    علت: در پژوهش ها سه مکانیزم شناسایی شده است که زمینه را برای آسیب دیدگی ACL در اسکی بازان آلپاین فراهم می کنند. این مکانیزم ها عبارتند از زمین خوردن و پیچ خوردگی به سمت عقب، زمین خوردن و پیچ خوردگی به سمت جلو و کشش جلویی ناشی از پوتین. این موارد به ترتیب توضیح داده می شوند.

 پیچ خوردن رباط صلیبی جلویی

زمین خوردن و پیچ خوردگی به سمت عقب

 زمین خوردن و پیچ خوردگی به سمت عقب

     این نوع آسیب دیدگی در اواسط دهه 1990 قبل از تولید چوب اسکی های برش شناسایی شد و تا 70 درصد از پارگی ACL را در اسکی آلپاین بر روی چوب اسکی های سنتی (چوب اسکی هایی غیر از چوب اسکی های برش) شامل می شود. این مکانیزم زمانی اتفاق می افتد که انتهای چوب اسکی دره در ترکیب با قسمت پشتی سخت پوتین به عنوان اهرمی عمل می کنند تا ترکیب منحصر به فردی از پیچ خوردگی و نیروهای خم کننده در زانو ایجاد شود. باید به خاطر داشته باشید که پارگی PF ACL لزوما در سرعت های بالا یا شیب های تند اتفاق نمی افتد. با تحلیل فیلم های بیش از 14000 آسیب دیدگی در اسکی شکل خاصی متشکل از شش عنصر شناسایی شده است که در حین زمین خوردن (معمولا به سمت عقب) با هم ترکیب می شوند و این مکانیزم را ایجاد می کنند. این عناصر عبارتند از:

1. بازوی کوه به سمت عقب

2. تعادل اسکی باز به سمت عقب

3. لگن پایین تر از زانو

4. برداشته شدن وزن از روی چوب اسکی کوه

5. وزن بر روی لبه داخلی انتهای چوب اسکی دره

6. بالا تنه به سمت چوب اسکی دره

زمانی که این شش عنصر با هم ترکیب شوند، احتمال آسیب دیدگی ACL در پای دره بسیار بالاست. وضعیت هایی که می توانند زمینه را برای این اتفاق آماده کنند عبارتند از:

• تلاش جهت بلند شدن در حالی که بعد از زمین خوردن همچنان در حال حرکت هستید.

• تلاش جهت بازیابی تعادل

• تلاش جهت نشستن بعد از از بین رفتن کنترل

 آسیب دیدگی ACL

     بحث هایی مبنی بر کاهش این نوع آسیب دیدگی بعد از تولید چوب اسکی های برش شده است. به عنوان نمونه، محققان در سال 2009 دریافتند که 29.2 درصد از مجموع آسیب دیدگی های ACL در گروه 65 نفره از بانوان اسکی باز کاهش یافته است.

     فیلم انتهای صفحه زن اسکی بازی را نشان می دهد که از چوب اسکی های برش استفاده می کند و بعد از انجام یک پرش اشتباه و زمین خوردن به سمت عقب، دچار پارگی PF ACL در زانوی سمت چپ می شود. همه این اتفاقات به سرعت به وقوع می پیوندند، با اینکه سرعت این اسکی باز چندان زیاد نیست. وزن از روی چوب اسکی کوه برداشته شده است، لگن پایین تر از زانوها قرار گرفته و بدن اسکی باز به سمت پایین شیب است.

زمین خوردن و پیچ خوردگی به سمت جلو

     این مکانیزم از نظر بسیاری از محققان آسیب دیدگی های اسکی مکانیزم شماره یک آسیب دیدگی ACL در بین اسکی بازان آلپاین است که از چوب اسکی های برش مدرن استفاده می کنند. به نظر می رسد که این امر زمانی اتفاق می افتد که اسکی باز جلوتر از چوب اسکی حرکت می کند (مانند گیر کردن لبه در حین چرخش). در نتیجه، زمانی که پا می پیچد و به بیرون می چرخد، یک حرکت خمیده انجام می شود و نیروهای ایجاد شده باعث پارگی ACL می شوند. از آنجایی که بیشتر فیکس های اسکی به منظور محافظت در برابر آسیب های ACL طراحی نشده اند، در حدود 30 درصد از موارد فیکس ها به موقع آزاد نمی شوند تا از از آسیب دیدگی ACL جلوگیری شود.

     این موضوع منجر به بحث هایی درباره نقش بالقوه فیکس ها در کاهش خطر این مکانیزم آسیب دیدگی شده است. به عنوان مثال آیا کاهش تنظیمات فیکس می تواند کمک کننده باشد؟

کشش جلویی ناشی از پوتین (BIAD)

     این مکانیزم زمانی اتفاق می افتد که اسکی باز در هنگام فرود بعد از پرش، تعادل خود را به سمت عقب منتقل می کند. به صورت غریزی، پای اسکی باز کاملا کشیده می شود. در نتیجه، اسکی باز بر روی انتهای چوب اسکی فرود می آید که باعث می شود عقب پوتین به ساق پا فشار وارد کند. این فشار درشت نی را نسبت به استخوان ران به جلو فشار می دهد و در نتیجه ACL دچار پارگی می شود. مکانیزم مشابهی زمانی اتفاق می افتد که به ساق پای یک اسکی باز در حالت ثابت از پشت ضربه ای وارد شود (اغلب به وسیله یک اسکی باز یا اسنوبوردسوار دیگر). این امر موجب وارد شدن فشار شدید و ناگهانی به پشت ساق پای اسکی باز شده و درشت نی مانند حالت قبل به سمت جلو هل داده می شود و در نتیجه ACL دچار پارگی می شود.

سایر مکانیزم ها

     با اینکه سه مکانیزم توضیح داده شده در بالا بیشتر اتفاقات را در بر می گیرند، روش های دیگری نیز وجود دارد که ممکن است اسکی بازان دچار آسیب دیدگی ACL شوند. به عنوان مثال محققان دریافته اند که زمین خوردن از جلو بدون چرخش و زمین خوردن از عقب بدون چرخش به ترتیب 6.2 درصد و 13.8 درصد از پارگی های ACL در نمونه مورد نظر آن ها را در بر می گیرد.

     معرفی/ تشخیص: فرد اغلب توضیح می دهد که صدای شکستگی شنیده است و زانو به سمت زیر شکسته است. اغلب هماتروز در یک ساعت اول آسیب دیدگی ایجاد می شود. زمانی که تورم کاهش یافت، ممکن است نشانه هایی از کشیدگی به جلو دیده شود.

رسیدگی: اسکن MRI و رادیوگرافی ساده برای تشخیص آسیب های استخوانی و بافت نرم

     درمان: در بریتانیا روند کلی این است که به وسیله آتل و فیزیوتراپی فشرده با هدف بازسازی قدرت عضله جهت کمک به ایجاد ثبات در مفصل درمان شود. در آمریکا و اروپا، درمان و حرکت رباط آتروسکوپی تجویز می شود. با این حال به طور کلی پذیرفته شده است که اگر می خواهید اسکی را در سطح متوسط به بالا ادامه دهید، باید جراحی ترمیمی بر روی ACL خود انجام دهید. با این حال، اگر با درمان های معمولی احساس ثبات در زانوی خود احساس می کنید، نیازی به جراحی نیست. برخی پیشنهاد می کنند که برای افزایش پشتیبانی از زانو، از زانوبند استفاده شود. مهم است که به خاطر داشته باشید که بازیابی موفق از جراحی ACL مستلزم یک برنامه نوتوانی خوب (تحت نظارت فیزیوتراپ) است. حتی بهترین جراحان زانو در دنیا بر سر این موضوع توافق دارند که بدون شرکت در روند بازسازی قبل و بعد از عمل جراحی، نتیجه خوبی از جراحی حاصل نخواهد شد.

     جلوگیری: تحقیقاتی به منظور شناسایی وضعیت های بالقوه خطرناک انجام گرفته است. به طور کلی، همواره تلاش کنید تا بازوها به سمت جلو قرار بگیرند، پاها در کنار هم و دست ها در بالای چوب اسکی باشند. پیشرفتی جدید در تولید فیکس صورت گرفته است که گشتاور استخوان ران را حس کرده و نسبت به آن واکنش نشان می دهد و امکان آزاد شدن پاشنه را از فیکس فراهم می کند.

پیشگیری از رفتار پر خطر در قبال ACL

 ACL

1. در هنگام زمین خوردن پای خود را کاملا صاف نکنید. زانوهای خود را به صورت خمیده نگه دارید.

2. تا زمانی که از سر خوردن نایستاده اید، از جای خود بلند نشوید. زمانی که روی زمین هستید، در همان حالت باقی بمانید.

3. روی دست خود فرود نیایید. دست های خود را بالا و جلو نگه دارید.

4. تا زمانی که محل و چگونگی فرود خود را نمی دانید، اقدام به پرش نکنید. بر روی هر دو چوب اسکی فرود بیایید و زانوها را به صورت خمیده نگه دارید.

شکستگی مسطح درشت نی

وقوع: تقریبا یک درصد از آسیب دیدگی های اسکی را شامل می شود و اغلب اسکی بازان مسن و مجرب دچار آن می شوند.

علت: فشار والگوس شدید با نیروهای فشاری که به دلیل فرود نامناسب بعد از پرش ایجاد می شود.

     معرفی: این نوع آسیب دیدگی اغلب هماتروز ایجاد می کند. ممکن است در بخش های جانبی مفصل کبودی یا خراش ایجاد شود و شکل زانو از حالت عادی خارج شود.

     رسیدگی: این نوع آسیب دیدگی اغلب با یک رادیوگرافی ساده قابل تشخیص است. سی تی اسکن نیز ممکن است برای تشخیص میزان دقیق جا به جایی و مساحت سطح مفصلی درگیر، نیاز باشد.

     درمان: اگر شکستگی بیش از 4 میلیمتر جا به جا یا فرو رفته شود، پیشنهاد می شود که به منظور بازگرداندن تراز آناتومیکی، جراحی صورت گیرد. معمولا این آسیب دیدگی ها در سرعت های بالا اتفاق می افتند و صدمه شدیدی به سایر بافت های نرم به خصوص ACL و MCL وارد می شود که همگی نیازمند جراحی هستند.

جلوگیری: از پرش های بلند و نیروهای فشاری زیاد حاصل از آن اجتناب کنید.

آسیب دیدگی های مینیسک

     وقوع: این نوع آسیب دیدگی 5 تا 10 درصد از آسیب دیدگی های اسکی را شامل می شود و اغلب همراه با آن صدمه هایی به سایر ساختارها وارد می شود. در این حالت اغلب به دلیل چرخش والگوس در زانویی که وزن را تحمل می کند، مینیسک افقی تحت تاثیر قرار می گیرد.

علت: فشار چرخشی وارد شده بر روی زانوی خمیده و تحمل کننده وزن که اغلب باعث گیر کردن لبه در سرعت های بالا می شود.

     معرفی/ تشخیص: درد قابل ملاحظه و تحمل وزن سخت که ممکن است تورم کمی داشته باشد. درد در خط مفصل به خصوص در چند درجه باقی مانده تا باز کردن کامل زانو اغلب مشهود است. ممکن است زانو قفل کند، زیرا قطعه پاره شده مینیسک اجازه باز شدن کامل مفصل را نمی دهد. آزمایش پارگی مینیسک شامل آزمایش McMurray (مانند تصویر) و آزمایش فشار Apley می باشد.

رسیدگی: ممکن است عکس برداری به منظور جلوگیری از آسیب دیدگی بیشتر مورد نیاز باشد.

     درمان: زانوی قفل شده نیازمند آرتروسکوپی و ترمیم است. سایر پارگی ها را می توان با درمان های معمولی مدیریت کرد. ضایعات غضروفی شدید را می توان با روش هایی مانند شکستگی های کوچک، پیوند غضروف و بیوتکنولوژی درمان کرد.

 زانوی قفل شده

نقش زانوبندها

 زانوبندها

     نقش بالقوه محافظتی زانوبندها به خصوص برای اسکی بازانی که جراحی ترمیمی ACL انجام داده اند، موضوعی بحث برانگیز بوده است. پژوهشی با عنوان "اثر زانو بند در اسکی بازانی که رباط صلیبی جلویی ترمیمی دارند" در سپتامبر 2006 انجام شد. در این پژوهش 257 اسکی باز که رباط صلیبی جلویی ترمیمی داشتند از زانو بند استفاده کردند و 563 اسکی باز با همین نوع آسیب دیدگی، از زانو بند استفاده نکردند. 61 آسیب دیدگی متعاقب شناسایی شد، 51 مورد (8.9 آسیب دیدگی به ازای 100 زانو در هر فصل اسکی) در گروه بدون زانو بند و 10 مورد (4.0 آسیب دیدگی به ازای 100 زانو در هر فصل اسکی) در گروهی که از زانو بند استفاده می کردند (P=0.009). اسکی بازانی که از زانوبند استفاده نکردند 2.74 برابر بیشتر در معرض آسیب دیدگی متعاقب هستند. مدل رگرسیون لجستیک عدم استفاده از زانوبند را به عنوان عامل خطر قابل ملاحظه مستقل و چند متغیره ای برای آسیب دیدگی های متعاقب زانو در اسکی بازان ماهر با رباط صلیبی جلویی ترمیمی معرفی می کند. محققان همچنین بیان می کنند که به دلیل افزایش خطر آسیب دیدگی های متعاقب در اسکی بازان بدون زانوبند، استفاده از زانوبند برای اسکی بازانی که رباط صلیبی جلویی ترمیمی دارند، توصیه می شود. آن ها همچنین توصیه می کنند که اگر اثر زانوبند برای سایر اسکی بازان هنوز مشخص نیست. در مطالعه جالب دیگری مشخص شده است که زانوبند می تواند از آسیب دیدگی های متعاقب زانو جلوگیری کند.

وسایل جالب دیگر

CADS

 CADS

     CADS وسیله ای است که هدف آن برداشتن فشار از روی زانو در حین اسکی است. برداشتن وزن از روی پا به وسیله یک بند لاستیکی، یک میله، یک سیم و یک افسار صورت می گیرد. بند لاستیکی و سیم وزن را از روی پا بر می دارد و آن را روی میله قرار می دهد. این امر باعث می شود که وزنی که توسط پاها تحمل می شده است به چوب اسکی منتقل شود.

     CADS روی هر چوب اسکی فشاری وارد می کند که حاصل از نوارهای لاستیکی کشیده شده است که سرعت عکس العمل بالاتری نسبت به عضلات انسانی دارند. زمانی که با استفاده از CADS بر روی موگول ها اسکی می کنید، عضلات پای اسکی باز راحت تر و در نتیجه سریع تر و منعطف تر هستند و سرعت عکس العمل بالاتری دارند، زیرا مقداری از نیرو به نوارهای لاستیکی وارد می شود. زمانی که اسکی باز با یک توده برفی مواجه می شود، پاها راحت تر خم می شوند. نیروی رو به بالا بر روی چوب اسکی ها نوار لاستیکی را می کشد و انرژی را مانند فنر در خود ذخیره می کند. در زمان عبور از روی توده برفی، نیروی افزایش یافته در نوارهای لاستیکی فورا چوب اسکی را به سمت پایین و طرف دیگر موگول هل می دهد و باعث تماس چوب اسکی با برف می شود. در این حالت ثبات و کنترل به شدت افزایش می یابد.

CADS درباره کاهش خطر آسیب دیدگی ادعایی نمی کند.

 CADS

Ski Mojo

     به نظر می رسد که این وسیله راه حل متفاوتی برای کاهش فشار بر روی زانوها در حین اسکی ارائه می دهد. تولید کنندگان ادعا می کنند که در حین اسکی این وسیله به پشتیبانی از وزن بدن کمک می کند و یک سوم فشار را ار ران و زانوها بر می دارد، بنابراین کار پاها کمتر شده و عملکرد آن 50 درصد ارتقا می یابد. مانند ضربه گیر خودرو، این وسیله نیز برای بهبود کنترل به کار می رود. این وسیله باعث ثبات و حرکت روان شده و عملکرد را با تلاش فیزیکی کمتری بهبود می بخشد.

     در وب سایت این تولید کننده آمده است: ما با استفاده از مواد اولیه ای مناسب وسیله ای دقیق و مهندسی شده طراحی کرده اند که همه معیارهای مورد نظر را داشته و باعث راحتی، پشتیبانی و حرکت طبیعی بدن می شود. اساس این وسیله مانند یک جفت عضلات ران اضافی کار می کند که در زمان خم کردن پا، از آن پشتیبانی کرده و انرژی را ذخیره می کند و سپس با آزاد کردن انرژی، در حین صاف کردن پا، از آن پشتیبانی می کند. از این طریق انرژی پاها افزایش می یابد. به دلیل آن که بر خلاف عضلات، این وسیله انرژی را ذخیره و آزاد می کند، به عنوان یک ضربه گیر نیز عمل می کند. مزیت آن این است که ضربه را در همه نقاط بدن کاهش می دهد، حرکت را روان می کند، در نتیجه چوب اسکی بهتر سر می خورد، شرایط برف هر چه باشد به دلیل وجود نیروی رو به پایین تماس با برف بهبود می یابد و گیرایی لبه به خصوص در شرایط برفی که این وسیله عکس العمل بالاتری در برابر از بین رفتن گیرایی نسبت به مغز دارد، بهتر می شود. Ski Mojo به وسیله یک اتصال گلوله ای حفره ای به پوتین متصل می شود که امکان حرکت کامل را فراهم کرده و به ساق پا متصل است. این امر باعث می شود که واحدهای نیروی این وسیله در راستای یک سمت از ران پا قرار بگیرند و با همکاری عضلات ران پا از پشت پا نیز بدون نیاز به الحاقات دیگر پشتیبانی کند. پشتیبانی ایجاد شده از طریق بند نگهدارنده همواره عمود بر ران ها بوده که بدین معناست که نه تنها راحت و پشتیبان پاست، بلکه باعث جلو آوردن لگن و قرارگیری آن در بالای پاشنه پا و خم کردن مچ و زانو می شود. همه بخش های این وسیله به گونه طراحی و ساخته شده اند که دو برابر بیشتر از مقدار مورد نیاز، فشار را از روی پا بر می دارند. این امر همچنین بدان معناست که Ski Mojo در برابر ضربات سنگین مقاومت خوبی داشته و نیروی ناشی از ضربات را در محدوده بزرگ تری پخش می کند.

 Ski Mojo

بازگشت به پیست بعد از یک آسیب دیدگی زانو

     به طور کلی بیشتر آسیب دیدگی های جزئی زانو (درجه 1 و 2) بعد از بهبودی، نباید شما را از بازگشت به پیست متوقف کند. با آسیب دیدگی های درجه 3 (مانند پارگی کامل ACL و یا MCL) یا یک شکستگی قابل ملاحظه (مانند شکستگی مسطح درشت نی) باید با احتیاط بیشتری برخورد شود. در این موارد پیشنهادات و راهنمایی های حرفه ای بسیار ارزشمند هستند. نکات مهم شامل معاینه ثبات مفصل زانئ و درجه بهبودی شکستگی است. آسیب دیدگی مجدد قسمت آسیب دیده قبل از بهبودی کامل آن می تواند منجر به افزایش مدت دوری از پیست می شود.

     مواردی که باید مد نظر قرار گیرد شامل خرید زانو بند محافظ یا استفاده از Ski Mojo است. برای کسانی که آرتروز (OA) دارند، استفاده از مکمل هایی گلوکوزامین / کندرویتین باید مد نظر قرار گیرد. درمان های جدید برای OA شامل تزریق داخلی مفصلی هیالین و پیوند مینیسک است.

     در نهایت، اگر زانوها اجازه اسکی بازی را به شما نمی دهند، شکی وجود ندارد که اسنوبوردسواری به طور کلی فشار کمتری بر مفصل زانو وارد می کند. البته باید این ورزش را از ابتدا آغاز کنید.

 نوشته دکتر  Mike Langran

همه چیز درباره آسیب دیدگی زانو در اسکی

Media

Read 1013 times
Last modified on 24 اسفند 1394

ارتباط با ما

تلفن : 26152681(21) 98+

فکس : 22298763(21) 98+

E-mail: این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

FFFF 411111 aparat

برترین عکس های ماه