آسیب دیدگی ها

آسیب دیدگی سر در اسکی

Rate this item
(0 votes)

 اسیب دیدگی سر در اسکی

     آسیب دیدگی سر در هر جا و به هر شکلی، نگران کننده است. خوشبختانه ظاهر این آسیب دیدگی بدتر از آن چیزی است که در واقع اتفاق افتاده است، اما اگر در مورد برخی از آسیب دیدگی های چالش برانگیز بپرسید، اکثر آن ها با سر در ارتباط بوده اند. زمانی که آسیب دیدگی شدید باشد، اغلب باعث بیهوشی می شود و به دلیل بیهوشی نه تنها نمی توان اطلاعی از نوع حادثه یا بخش های آسیب دیده به دست آورد، بلکه برای ایجاد مسیر تنفس برای مجروح نیز دچار مشکل می شوند. کسانی که از ناحیه سر آسیب دیده اند، به روش های احیای تنفسی پیشرفته تری مانند لوله گذاری و ... نیاز دارند تا اکسیژن به مقدار کافی به ریه های آن ها وارد شود. عوارض دیگر این نوع آسیب دیدگی می تواند شامل تنگی نفس، تشنج و آسیب های نخاعی باشد. اگر مغز به شدت آسیب دیده باشد، خونریزی در درون و اطراف مغز ممکن است اتفاق بیفتد و همچنین احتمال تورم مغزی نیز وجود دارد. این مشکلی جدی محسوب می شود، زیرا مغز درون محفظه ای جامد (جمجمه) قرار دارد که هیچ منفذی برای فشار افزایش یافته ندارد. بنابریان مغز تحت این فشار افزایش یافته فشرده می شود که موجب آسیب دیدن آن می شود. در نتیجه، متاسفانه آسیب دیدگی های جدی سر، حتی با مدیریت مناسب، اغلب موجب مرگ یا ناتوانی دائمی و قابل توجه می شود.

     از دیدگاه ورزش های زمستانی، مرگ سانی بونو (Sonny Bono) و مایکل کندی (Michael Kennedy) در سال 1998 آگاهی عمومی را درباره خطر آسیب دیدگی سر در پیست ها افزایش داد. اخیرا، بحث ها در مورد مرگ ناتاشا ریچاردسون (Natasha Richardson) در حین اسکی در کانادا در مارچ 2009 افزایش یافته است. مورد جدیدتر، راننده افسانه ای فرمول 1، مایکل شوماخر (Michael Schumacher) است که در حین اسکی در خارج از پیست در فرانسه دچار آسیب دیدگی شدید سر شد. دو مورد مرگ اول که با فاصله کمی از هم در سال 1998 اتفاق افتادند، گزارش بحث برانگیزیی را از طرف CPSC درباره کلاه ایمنی در ورزش های زمستانی در پی داشت. به نظر می رسد که استفاده از کلاه ایمنی نه تنها مسخره به نظر نمی رسد بلکه مورد علاقه افراد است. میزان فروش کلاه ایمنی در آمریکا از 290000 در سال 99-1998 به 1.3 میلیون در سال 10-2009 رسید. آمارها در سر تا سر دنیا نشان می دهد که در برخی از کشورها تا 80 درصد از اسکی بازان و اسنوبوردسواران اکنون از کلاه ایمنی استفاده می کنند. البته این میزان در بین کشورهای و همچنین گروه های سنی مختلف تفاوت دارد. به عنوان مثال در فرانسه، تقریبا 90 درصد از کودکان زیر 12 سال هم اکنون از کلاه ایمنی استفاده می کنند. داده های مربوط به فصل 09-2008 نشان می دهد که در حدود 35 تا 40 درصد از اسکی بازان اسکاتلندی هم اکنون از کلاه ایمنی استفاده می کنند (این میزان در بین کودکان بیشتر است).

     متاسفانه گاهی اوقات مطالبی غیر منطقی در مورد آسیب دیدگی سر و کلاه ایمنی در پیست ها نوشته می شود. واقعیت چیست؟ آمار خطرات چه هستند؟ آیا خطرات زیاد هستند و ایمنی کلاه ایمنی به اندازه ای هست که افراد را مجبور به استفاده از آن کند؟ آیا اگر بیشتر افراد از روی اراده از کلاه ایمنی استفاده کنند باز هم نیاز به قانونی در این باره وجود دارد؟ آیا فقط باید از کلاه برای کودکان استفاده کرد؟ یا باید استفاده یا عدم استفاده از کلاه را به خود افراد واگذار کرد؟

سوانح منجر به آسیب دیدگی سر در پیست ها

    اگر نگاهی اجمالی به سوانحی که منجر به آسیب دیدگی سر در پیست ها شده اند داشته باشید، بیشتر مطالعات نشان می دهد که آسیب دیدگی ناحیه سر، 10 تا 20 درصد از آسیب دیدگی ها را تشکیل می دهند. با توجه به اینکه آسیب دیدگی در اسکی و اسنوبوردسواری هر 300 روز یک بار اتفاق می افتد، می توان آن را تعمیم داد و گفت که به ازای هر 10000 نفر در یک روز، سه نفر دچار آسیب مغزی می شوند که نیاز به مراقبت پزشکی دارند. خوشبختانه، از بین همه کسانی که دچار آسیب دیدگی سر می شوند، اکثر آن ها (90%)، آسیب دیدگی جزئی مانند بریدگی، خراش یا تورم های کم، پیدا می کنند. 10 درصد باقی مانده دچار آسیب دیدگی بالقوه شدید سر می شوند که از این پس به آن PSHI گفته می شود. این نوع آسیب دیدگی ها به شکل، شکستگی احتمالی جمجمه، از دست دادن هوشیاری، خونریزی درون و اطراف مغز و همچنین زخم های باز سر (آسیب دیدگی های رسوخ کننده) دیده می شوند.

مکانیزم آسیب دیدگی سر در حین اسکی و اسنوبوردسواری

سه مکانیزم اصلی برای آسیب دیدگی سر در پیست ها وجود دارد که بر اساس شدت از زیاد به کم عبارتند از:

• برخورد با شخص دیگر یا یک جسم (به عنوان مثال درخت، صخره، حصار، دکل، سطح برف) بیشتر PSHI ها به دلیل برخورد اتفاق می افتد. با توجه به اینکه اسکی بازان و اسنوبوردسواران حتی در پیست های متوسط اغلب به سرعت 50 تا 65 کیلومتر در ساعت می رسند (این امر در مطالعاتی که در شیب ها با استفاده از رادار انجام شده، مشاهده شده است)، می توان دید که اثر نیروها تقریبا زیاد هستند. اگر دو شخص به یکدیگر برخورد کنند، بدن این دو نفر کمی یکدیگر را هل می دهد و مانند یک درخت ثابت نیستند. برخورد با یک درخت یا دکل با سرعت 50 تا 65 کیلومتر در ساعت، چندان خوب نیست. داده های جمع آوری شده نشان می دهند که بیشتر حوادث منجر به مرگ در پیست ها، در اثر برخورد به یک درخت اتفاق می افتند. بنابراین با اینکه حرکت در بین درختان بدون شک تجربه ای هیجان انگیز است، باید بسیار مراقب بود، حتی درختان یا موانع ثابتی که در دو طرف پیست قرار دارند نیز خطرات بالقوه ای هستند که در صورت بروز خطایی ناخواسته مثلا در حین چرخش و برخورد با آن ها، باعث آسیب های شدیدی خواهد شد. حتی ابرهایی که در اطراف دکل ها به منظور جذب ضربات قرار گرفته اند، نیز نمی توانند کارایی چندانی داشته باشند. پیام مهم در اینجا ساده است: سرعت خود را کم کنید و با سرعتی فراتر از سطح توانایی خود در پیست ها اسکی یا اسنوبوردسواری نکنید.

• برخورد با سطح برف (به عنوان مثال زمین خوردن بر روی برف سخت/ سطح یخی یا پرش های اشتباه)در حالی که هر کس در پیست ممکن است دچار این نوع برخورد شود، اما این نوع برخورد در بین مبتدیان که تعادل خود را به سرعت از دست می دهند و قادر به بازیابی سریع وضعیت خود نیستند، بیشتر است. اغلب این اتفاق منجر به زمین خوردن از عقب و ضربه نسبتا شدیدی به عقب سر اسنوبوردسوارها و اطراف سر اسکی بازان می شود. در حقیقت مطالعات علمی نشان داده اند که کلاه ایمنی نقش مهمی در کاهش خطر برخورد با سطح برف سخت بازی می کند و می تواند آسیب دیدگی بالقوه شدیدی را به یک آسیب دیدگی جزئی تبدیل کند.

علاوه بر این، اکثر اسکی بازان و اسنوبوردسواران توانایی های خود را در پارک های برفی محک می زنند و به دنبال انجام پرش ها و ترفندهای پیشرفته بیشتری هستند. مقاله ای در پاییز 2009 در آمریکا به چاپ رسید که نشان می داد، میزان آسیب دیدگی در ناحیه سر در پارک های برفی بیشتر بوده و نیاز به استفاده از کلاه ایمنی بیشتر است. با اینکه حرکات در پارک برفی در صورتی که درست انجام شوند، فوق العاده هستند، اما اگر در انجام آن ها اشتباهی رخ دهد، می توانند عواقب فاجعه آمیز و مرگ باری داشته باشند. به خصوص فرود معکوس برای سلامتی بسیار مضر است. امروزه شواهد نشان می دهند که افرادی که بدون داشتن توانایی کافی اقدام به انجام حرکات و ترفندها در پارک برفی می کنند، بیشتر در معرض خطر هستند. این نکته را رعایت کنید و به انجام پرش و ترفندهایی فراتر از سطح توانایی خود نپردازید.

• سوانح مربوط به بالابر (به عنوان مثال ضربه به سر از طرف نوار T در حال نوسان، تله سیژ یا بالابر بشقابی) این نوع سوانح در اسکاتلند بسیار رایج هستند، زیرا تعداد نوارهای T در آنجا زیاد است و فضای کافی برای حرکت آن ها وجود ندارد و زمانی که نوار به چرخ دنده ها می رسد، همچنان در حال حرکت است و در نتیجه افرادی که در اطراف آن هستند در معرض خطر می باشند. تجربه شخصی نشان می دهد که کلاه ایمنی در اینجا نیز بسیار اهمیت دارد. خوشبختانه بدترین آسیب دیدگی ها در این جا، بریدگی های عمیق بوده است، اما وزن و اینرسی نوار T برای ایجاد آسیب دیدگی شدید کافی است. به تصویر زیر توجه کنید.

 t bar distance

     تصویر بالا یک نوار T در اسکاتلند را نشان می دهد که فاصله کمی بین محل پیاده شده و چرخ دنده وجود دارد. نوار T در حول چرخ دنده نوسان می کند و به افرادی که در این محل هستند، برخورد می کند.

 نوار t

     شکل بالا یک نوار T در St.Moritz را نشان می دهد. به فضای کافی و ایمن در اطراف چرخ دنده توجه کنید. علاوه بر آن، فضایی برای سیستم چوبی قیفی شکل وجود دارد تا با ایمنی کامل نوار T رها شده را به سمت چرخ دنده هدایت کند.

آسیب دیدگی های جزئی سر

     آسیب دیدگی های جزئی سر شامل خراشیدگی سطحی، بریدگی و تورم های جزئی است. همان طور که پیشتر گفته شد، خوشبختانه اکثر صدماتی که در پیست ها به سر وارد می شود، در این دسته قرار می گیرند. خراشیدگی ها اغلب حاصل تماس پوست سر با سطح برف هستند. این نوع آسیب می تواند دردناک باشد، اما اغلب به مراقبت های پزشکی زیادی نیاز ندارد و تمیز کردن آن و استفاده از کمی مسکن کافی است. به طور کلی بهتر است این نوع صدمات در معرض هوای آزاد قرار بگیرند تا خشک شوند و زخم آن ها بهبود یابد. اگر روی این زخم ها پوشیده شود، مرطوب باقی می مانند و در نتیجه دیرتر بهبود می یابند. به دلیل جریان خون زیاد در پوست سر، عفونت ثانویه کمتر اتفاق می افتد و اغلب خود را با قرمزی، درد و عفونت در اطراف محل خراشیدگی نشان می دهد. بریدگی های جزئی به دلیل وجود خون زیاد در پوست سر در ابتدا به شدت خونریزی می کنند، اما زمانی که خونریزی متوقف شود (با ایجاد پوشش و فشار بر روی زخم)، می توان آن را در اتاق مراقبت های پیست درمان کرد و اغلب، اسکی باز و اسنوبوردسوار می تواند به کار خود ادامه دهد. بریدگی های کوچک را می توان با چسب بخیه و نوارهای چسبی پوشاند، بریدگی های بزرگتر امروزه با چسب های پزشکی خاصی پوشیده می شوند که بسیار مناسب بوده و درد بخیه را هم ندارند. استفاده از آن ها این امکان را فراهمی کند تا بتوانید سریعا به پیست برگردید. تورم های جزئی ممکن است باعث کبودی یا تورم های نسبتا بزرگ (هماتوم) شوند، اما در غیر این صورت اتفاق خاصی نخواهد افتاد. موارد متعددی در حین آزمایش این گونه بیماران بررسی می شود (به ادامه بحث مراجعه شود) و اگر همه موارد خوب بودند، نیازی به انجام کارهای بیشتر نیست.

به خاطر داشته باشید که هر کس که به دلیل آسیب دیدگی سر به زمین بخورد، باید تحت مراقبت های شدید پزشکی قرار بگیرد.

آسیب دیدگی های شدید سر

     PSHI دربرگیرنده ی عدم هوشیاری، شکستگی های احتمالی جمجمه، زخم های بزرگ در پوست سر و آسیب های رسوخ کننده به سر می باشد. این نوع آسیب دیدگی ها اغلب به همراه چندین تروما در بخش های دیگر بدن مشاهده می گردد و رسیدگی پزشکی در این موارد باید هماهنگ، با مهارت بالا و سریع باشد. همه کسانی که دچار این آسیب دیدگی می شوند اغلب باید به وسیله هلیکوپتر سریعا به مراکز تروما منتقل شوند. بسته به شرایط، انتقال مستقیم فرد به مرکز جراحی مغز و اعصاب بهترین اقدام ممکن است. در همه موارد، احتمال آسیب دیدگی های جانبی به ستون فقرات باید بررسی شود و باید بیمار به سرعت و به طور مناسب بسته شود.

درمان آسیب دیدگی های سر

درمان همه PSHI ها (مانند همه آسیب دیدگی های جدی در پیست ها) باید سیستم ایمنی A.B.C.D.E را برای ترومای عمده رعایت کند.

• ایمنی (Safety) صحنه، امدادگر و سانحه

• مسیر تنفس (Airway) همراه با ستون فقرات گردن

• تنفس (Breathing) با ارزیابی و کنترل تنفس

• گردش خون (Circulation) با کنترل خونریزی

• ناتوانی (Disability) با ارزیابی عصبی

• تماس (Exposure) با بررسی ثانویه برای شرایط مرتبط

مرگ و میرهای ناشی از آسیب دیدگی سر در پیست ها

     داده های دقیق مرتبط با مرگ و میرهای ترومایی در پیست ها در بسیاری از کشورهای صاحب اسکی در جهان به راحتی در دسترس قرار نمی گیرد. کاملترین و در دسترس ترین داده های موجود درباره مرگ و میر در پیست های اسکی متعلق به آمریکاست. به طور میانگین در طول ده سال گذشته، حدود 39 مورد مرگ و میر در سال در ورزش های زمستانی اتفاق افتاده است (منبع: NSAA مارچ 2009). این مقدار در سال های مختلف کمی تفاوت دارد و کمترین میزان آن نیز در آمریکا و در فصل 09-2008 است که 39 مورد تلفات از میان 57.4 میلیون اسکی باز و اسنوبوردسوار برای این فصل گزارش شده است. 30 مورد از تلفات اسکی باز (19 مرد، 11 زن) و 9 مورد اسنوبوردسوار بوده اند (8 مرد و 1 زن). در بین تلفات، 8 مورد در حین حادثه از کلاه ایمنی استفاده می کرده اند. نرخ تلفات به 0.68 مرگ به ازای هر میلیون اسکی باز و اسنوبوردسوار می رسد.

نرخ مرگ و میر در ورزش های زمستانی در مقایسه با سایر ورزش ها چگونه است؟

     تعداد تلفات اسکی و اسنوبوردسواری (به ازای هر میلیون شرکت کننده) در حقیقت کمتر از تلفات شنا یا دوچرخه سواری است. بر طبق آخرین داده های موجود از سال 2006، 2.07 تلفات اسکی باز و اسنوبوردسوار به ازای هر میلیون شرکت کننده وجود داشته است، در حالی که در دوچرخه سواری این عدد به 29.4 و در شنا به 72.7 می رسد (منبع: National Sporting Goods Association (Sports Participation, 2007 edition), National Safety Council (Injury Facts, 2008 edition))در واقع تعداد افرادی که بر اثر آسیب دیدگی های اسکی یا اسنوبوردسواری در آمریکا جان خود را از دست می دهند، نصف تعداد افرادی است که بر اثر صاعقه فوت می کنند (منبع: Injury Facts, National Safety Council, 2008 edition).

انواع مرگ و میر در پیست های اسکی

     در پژوهشی درباره نرخ مرگ های ترومایی در اسکی و اسنوبوردسواری در پیست های آمریکا از سال 2-1991 تا 9-1998، 285 مورد مرگ از میان 426.2 میلیون حضور در پیست گزارش شده است. این میزان معادل 0.67 مرگ به ازای هر MPV (مرگ به صورت های دیگر) است. به طور کلی به ازای هر 1.49 میلیون حضور در پیست، یک مرگ اتفاق می افتد. جالب توجه است که نرخ مرگ و میر در اسنوبوردسواری (0.46 مرگ به ازای هر MPV)، 34 درصد کمتر از اسکی آلپاین است (0.70 به ازای هر MPV).

علل مرگ و میر و نرخ تلفات مربوط به آن در جدول زیر آورده شده است:

 

 

نسبت نرخ مرگ و میر در اسکی بازی و اسنوبوردسواری نرخ تلفات به ازای هر PMV چکونگی مرگ ومیر
اسکی بازی اسنوبوردسواری
1.54 به 1 0.702 0.455 مجموع
2.89 به 1 0.563 0.195 برخورد با شخص یا جسم
0.19 به 1 0.016 0.081 NARSID*
1.05 به 1 0.085 0.081 برخورد با برف
0.34 به 1 0.022 0.065 پرش
0.48 به 1 0.016 0.033 سایر

 

NARSID: مرگ و میر به دلیل سقوط در برف و غیر مرتبط با بهمن

     بنابراین مکانیزم هدایت کننده مرگ های ترومایی در هر دو ورزش، همان طور که قبلا ذکر شد، برخورد با اجسام ثابت (مانند درخت) یا شخص دیگری است. این اتفاق به خصوص برای اسکی بازان می افتند. علاوه بر این، اسنوبوردسواران بیشتر به دلیل NARSID یا پرش، فوت می کنند.

     در بخش مرتبط با سال 99-1998 در این مطالعه، محققان مرگ های رخ داده را پیگیری نمودند و دریافتند که 35 درصد از افرادی که فوت کرده اند، کلاه ایمنی داشته اند. این میزان بسیار بالاتر از میزان استفاده از کلاه در کل جمعیت پیست است. دو مورد از مرگ های مربوط به اسنوبوردسواران حاصل از برخورد آن ها به اسکی بازان جوانی بوده است که کلاه ایمنی داشتند و بدون داشتن دید کافی از محل فرود پرش انجام داده بودند.

     در جمع بندی این مطالعه آمده است که: یافته ها به طور کلی نشان نمی دهند که استفاده از کلاه ایمنی تاثیر چشم گیری بر کاهش تلفات در ورزش های زمستانی داشته باشد. بر اساس نتایج به دست آمده، هیچ شواهدی مبنی بر تاثیر کلاه ایمنی در کاهش تلفات در آلپاین وجود نداشته است.

چه کسانی باید بعد از آسیب دیدگی سر به محافظ های پیست یا پزشکان مراجعه کنند؟

     این امر می تواند کمی گیج کننده باشد و اغلب بستگی به شرایط دارد. حتما نباید ورم یا خراشی وجود داشته باشد، اما قانون طلایی این است که اگر شک دارید باید معاینه شوید. بدیهی است که همه PSHI ها باید معاینه شوند. مشخصه های زیر همچنین نشان می دهند که یک بررسی پزشکی باید صورت گیرد (ممکن است این فهرست کامل نباشد و مواردی فراموش شده باشند):

• هر حادثه ای که امکان از دست رفتن هوشیاری فرد آسیب دیده وجود داشته باشد حتی اگر در ابتدا حال فرد خوب به نظر برسد.

• هر حادثه ای که فرد آسیب دیده نتواند اتفاق را به خاطر بیاورد، گیج شده باشد، سر درد شدید داشته باشد یا حالت تهوع و استفراغ داشته باشد.

• هر حادثه ای که در آن فرد آسیب دیده در هنگام حرکت، حرف زدن، هماهنگی بدن و یا عکس العمل طبیعی دچار مشکل شود.

• کودکان- در مورد کودکان در هر شرایطی باید مراقبت های پزشکی صورت گیرد.

• هر نوع بریدگی که در حال افزایش باشد یا خونریزی آن بعد از 5 دقیقه اعمال فشار بر روی آن قطع نشود.

• خونریزی از هر یک از گوش ها

• خروج مایع زرد رنگ یا بی رنگ از بینی یا هر یک از گوش ها که ممکن است نشان دهنده نشت مایع نخاعی از اطراف مغز باشد.

 نوشته دکتر  Mike Langran

آسیب دیدگی سر در اسکی

Read 598 times
Last modified on 24 اسفند 1394

ارتباط با ما

تلفن : 26152681(21) 98+

فکس : 22298763(21) 98+

E-mail: این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

FFFF 411111 aparat

برترین عکس های ماه